بهعلت نقش زیستمحیطی جنگلهای مانگرو پایش تغییرات این جنگلها از اهمیت ویژهای برخوردار است. از طرفی شرایط قرارگیری این جنگلها در حدفاصل آب و خشکی، مطالعه مستقیم این پدیده را با مشکلاتی روبهرو ساخته است. در سالهای اخیر توجه هرچه بیشتر به علم سنجشازدور، موانع دسترسی به این مناطق را مرتفع ساخته و بررسی این گیاهان را در هر شرایط منطقهای، امکانپذیر کرده است. در این پژوهش با استفاده از دادههای دورسنجی به بررسی تغییرات خور گواتر در جنوب شرقی استان سیستان و بلوچستان در یک دورهی زمانی سی ساله پرداخته شد و از تصاویر ماهوارهی لندست - سنجندههای TM، ETM+ و OLI- مربوط به سالهای 1988، 1996، 2005، 2013 و 2018 بهره گرفته شد و تحولات در قالب چهار دورهی مطالعاتی 1996-1988، 2005-1996، 2013-2005 و 2018-2013 مورد بررسی قرار گرفتند. بهمنظور محاسبه مقادیر مانگروهای این منطقه در هر سال و تهیه نقشه توزیع تودههای مانگرو، از شاخصتفاضل نرمالشده گیاهی[1]استفاده گردید. در شرایط محیطی ذکرشده، تنها گونههای مانگرو قادر بهادامه حیات هستند و حضور سایر گونههای گیاهی در چنین شرایطی، دور از ذهن است و در نتیجه این شاخص گیاهی میتواند در زمینه مطالعات مانگرو عملکرد مناسبی داشته باشد. بررسی مقادیر مانگروها در سالهای یادشده نشان از رشد مثبت مقادیر مانگرو در سه دورهی اول مطالعاتی داشت، بهطوریکه در دوره اول ۳۱/۳۲ هکتار، در دورهی دوم ۳۱/۵۹ هکتار و در دورهی سوم ۱۷/۱ هکتار به مساحت مانگروها افزوده شده بود. این افزایش از سال ۱۹۸۸ تا ۲۰۱۳، بیش از دو برابر بوده است. اما ازسال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸ کاهشی ناگهانی به مقدار ۹۴/۵۹ هکتار روی داد. این کاهش مساحت در جنگلهای جزرومدی میتواند متأثر از دلایل متفاوتی باشد که در این پروژه با توجه به مقایسهی نمودار طیفی مانگروها و آبهای حاشیهی آن بهنظر میرسد این کاهش کاذب بوده و متأثر از پدیدهی جزرو مد میباشد.
